Ecevit’in eşi Rahşan Ecevit ile birlikte yazdığı bir şiirin ve bu şiirleri topladıkları kitabın adıdır. Bu dize, onların sadece kişisel ilişkilerini değil, aynı zamanda siyasi yoldaşlıklarını da simgeler. Siyasetin sert ve çatışmacı dünyasına karşı, sevgiyi, dayanışmayı ve insani değerleri öne çıkaran bir ifadedir. Ecevit’in siyasi imajına “şair” ve “zarif” kimliğinin yanı sıra, sadık bir eş ve yol arkadaşı olma özelliğini de ekler. Retorik işlevi, Ecevit’i sadece bir politikacı olarak değil, aynı zamanda derin insani duygulara sahip, sevgiye değer veren bir kişilik olarak sunmaktır. Bu, onun halkla kurduğu duygusal bağı güçlendiren ve siyasetini daha insancıl bir çerçeveye oturtan bir unsurdur.