Ecevit’in siyaset yapma tarzını ve dilini tanımlamak için sıkça kullanılan bir ifadedir. Bu üslup, onun şair ve entelektüel kimliğinden kaynaklanır. Siyasi rakiplerine yönelik eleştirilerinde bile kişisel hakaretlerden, kaba ve saldırgan bir dilden kaçınır; bunun yerine ironiyi, entelektüel argümanları ve sakin bir tonu tercih eder. Konuşmaları, genellikle felsefi bir derinlik ve edebi bir tat içerir. Bu “zarif üslup,” onu dönemin diğer siyasetçilerinden ayırmış ve ona hem destekçilerinin hem de rakiplerinin saygısını kazandırmıştır. Siyasi işlevi, Ecevit’i kavgacı ve kutuplaştırıcı bir figür olarak değil, uzlaşmacı, aydın ve devlet adamı vasıflarına sahip bir lider olarak sunmaktır.