“Disiplin”, Türkeş’in hem askerî geçmişinden hem de teşkilatçı siyaset anlayışından gelen merkezi bir kavramdır. Onun lügatinde disiplin, hareketin dağılmasını önleyen, kadroları aynı hedefe yönelten ve liderlik otoritesini güçlendiren unsurdur.
Bu kavram, bireysel çıkışlardan çok kolektif uyumu öne çıkarır. Retorik olarak “gevşeklik”, “dağınıklık” ve “başına buyrukluk” karşısında düzen fikrini temsil eder.